تا نفس هست راز می گوئیم
روز و شب چون نماز می گوئیم
نسل در نسل از علی و غدیر
باز گفتند و باز می گوئیم

می گذرم از میان رهگذران ، مات
می نگرم در نگاه رهگذران ، کور
این همه اندوه در وجودم و من ، لال
این همه غوغاست در کنارم و من دور

روز و شب را همچو خود مجنون كنم
در هوايت بي‏قرارم روز و شب
سر ز پايت برندارم روز و شب
روز و شب را همچو خو مجنون كنم

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که بر خاست مشکل نشیند

ديدي اي دل که غم عشق دگر باره چه کرد

چون بشد دلبرو با يار وفادار چه کرد

دلم تنگه برا آسمونی که دیگه آبی نیست
دلم تنگه و دل فولادم تا شده ، خم شده ،
شکستس

سیه چشمی به کار عشق استاد
درس محبت یاد می داد
مرا از یاد برد آخر ولی من
بجز او عالمی را بردم از یاد

دوش مارا در سحر از لطف حق صد سود بود
رفتم اندر کوی وصلش در رهم صد طور بود

دوش دیدم که ملائک در می خانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

*در اين آتش هر آنکس بيشتر سوخت
چراغش در جهان روشن تر افروخت
نواي عاشقان در بي نوايست
دام عاشقي ها در جدايست*